كۈزلۈك يولدا سايرىغەن شامال
كۈز كەلگەندە دەرەخلەر رەڭ ئالماشتۇرىدۇ. سېرىق، قىزغۇچ سېرىق، ئاندىن قوڭۇر. بۇ رەڭ ئالماشتۇرۇش بىر يىلنىڭ خاتىرىسىگە ئوخشايدۇ.
يول بويىدا ماشىنا ئاز، پىيادە ئادەم كۆپ. ھەممىسى رەسىمگە تارتىدۇ. مەن بولسا پەقەت مېڭىمەن — رەسىمگە تارتقان نەرسە ئەستە قالىدۇ دەپ ئويلايمەن، ئەمما مېڭىپ ئۆتكەن يول تېخىمۇ چوڭقۇر ئىز قالدۇرىدۇ.
شامال يوپۇرماقلارنى تۆككەندە، بىز ۋاقىتنىڭ ئۆتۈۋاتقانلىقىنى كۆرىمىز.
كۈز مەلۇل بىر مەنىدە خاتىرىلەش پەسلى. يىغىن تۈگىگەن، مېۋە ساقلانغان، دالا تىنچىغان. ئادەممۇ مۇشۇنداق پەسىلدە ئۆزىنى قايتا تەكشۈرۈپ قويىدۇ.